از حکمت تا هوش مصنوعی؛ سه دهه همراهی با آموزش و تلاشی برای معنا دادن به دانایی

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی تاف‌نیوز، کتاب، چراغی است که راه دانایی را روشن می‌کند و یادآور ارزش اندیشه و قلم است. در آستانه روز کتاب و کتابخوانی، فرصتی پیش آمد تا با یکی از نویسندگان توانمند و اندیشه‌ورز پرتلاش کورش دکامئی، به گفت‌وگو بنشینیم و از نگاه او به دنیای واژه‌ها، فرهنگ و مسئولیت نویسنده در جامعه بشنویم.

کورش دکامئی، نویسنده‌‌ای است که بیش از سه دهه عمر خود را وقف آموزش و پرورش کرده، از انگیزه‌هایش برای نوشتن، از سختی‌های مسیر چاپ و از لذتِ تولد نخستین کتابش می‌گوید. او باور دارد آموزش باید پُلی میان نظریه و عمل باشد؛ پُلی که انسان را به فهم، تفکر و توانمندسازی برساند.

وی با چهره‌ای آرام و نگاهی پر از تجربه از سی‌ویک سال تلاش در مسیر علم و آموزش می‌گوید. از همان ابتدا آشکار است که سخنش از سر عشق است، عشقی که در تمام واژه‌هایش جاری‌است.

دکامئی می‌گوید تصمیمش برای نوشتن، حاصل سال‌ها کار و تأمل بوده است. وقتی بیش از سه دهه در میان دانش‌آموزان و دانشجویان زندگی کرده باشی، ناگزیر نیازها و دغدغه‌هایشان را لمس می‌کنی. همان شد که تصمیم گرفتم آموخته‌ها و تجربه‌هایم را به قلم بسپارم، تا شاید راهی باشد برای فهم بهتر آموزش در دنیای امروز.

این نویسنده ایران‌زمین از تحول علم و دانش می‌گوید؛ از اینکه چگونه علم از روزگار «حکمت» تا عصر «هوش مصنوعی» راهی دراز پیموده و همین تطور، انگیزه اصلی‌اش برای انتخاب موضوع کتاب بوده است. او باور دارد که آموزش دیگر مفهومی یک‌بعدی نیست، بلکه فرایندی چندوجهی‌ست که باید از زوایای مختلف به آن نگریست.

دکامئی در خلال سخنش، از منابع فارسی و انگلیسی و از تجربیات سی‌ساله خود در آموزش و پرورش یاد می‌کند. کتاب برای من پُلی است میان نظریه و عمل؛ تلاشی برای بازاندیشی در نقش آموزش در زندگی انسان‌ها و جامعه‌ها. همیشه دلم می‌خواسته اثری بنویسم که برای معلمان، پژوهشگران و سیاست‌گذاران آموزشی راهگشا باشد.

اما مسیر نوشتن آسان نبوده است. با لبخندی می‌گوید: چالش‌ها کم نبود، از گرفتن مجوز گرفته تا عبور از موانع نشر. اما با توکل به خدا و پشتکار، همه سختی‌ها یکی‌یکی کنار رفت. لحظه‌ای که نخستین کتابم چاپ شد، حسی وصف‌ناپذیر از شادی و رضایت در وجودم موج می‌زد.

این نویسنده به بخش‌هایی از کتاب اشاره می‌کند که به بررسی آموزش از «گذشته‌های حکمت‌محور» تا «عصر هوش مصنوعی» می‌پردازد. از نگاهش، فناوری باید در خدمت انسان باشد، نه برعکس. می‌گوید: «آموزش باید معنا‌دار، فعال و مشارکتی باشد؛ جایی که انسان صرفاً دریافت‌کننده نباشد، بلکه خالق دانش شود.»

در ادامه گفت‌وگو با این نویسنده سخن به نسل جوان می‌کشد. دکامئی لحنش نرم‌تر و صمیمی‌تر می‌شود: به جوانان و دانشجویان کشورم همیشه گفته‌ام با دیده‌ی تعقل به مسائل بنگرند، نه از سر احساس یا تقلید. تفکر، تامل و پرسشگری، کلید رشد و پیشرفت است.

وقتی از برنامه‌های آینده می‌پرسیم، می‌گوید: در نوشتن کتاب‌های بعدی، نیازهای علمی جامعه را در نظر می‌گیرم. جامعه علمی ما پویا و نواندیش است و باید پاسخ درخور این اندیشه را بگیرد. کتاب‌هایم را بر اساس نیاز واقعی مخاطبان فرهیخته خواهم نوشت.

در پایان، جمله‌ای می‌گوید که به‌نوعی خلاصه تمام مسیرش است: آموزش، پُلی است میان انسان و معنا. اگر بتوانیم آن را انسانی‌تر و ژرف‌تر کنیم، دانایی به روشنایی بدل خواهد شد.