🔹سرانجام پس از کش‌وقوس‌های فراوان و تأیید و تکذیب‌های بسیار، «بیژن مرتضوی» به کشور بازگشت. او با استقبال گرمِ گروهی معدود روبه‌رو شد؛ همان‌هایی که حالشان با ساز بیژن خوش‌تر می‌شود و …. و دغدغه‌شان چیزی جز سفرهای خارجی و زندگی لاکچری نیست؛ همانانی که با افزایش قیمت‌ها، خم به ابرو نمی‌آورند.
🔹این روزها دلار ۲۵۰ هزار تومانی، قیمت‌های لحظه‌ای مایحتاج مردم، بلاتکلیفی بازار و رکود صنعت، چنان ساز زندگی را برای عموم مردم ناکوک کرده که صد سازِ بیژن هم نمی‌تواند آن را کوک کند.
🔹این روزها دغدغه‌ی بخش بزرگی از مردم، کابوس قطع یارانه‌هاست؛ دغدغه‌ای که هیچ موسیقی و رویایی نمی‌تواند باطل‌السحرِ آن باشد. برای بیماری که برای تأمینِ داروی خود چشم‌انتظار رسیدن هواپیماست، اهمیتی ندارد چه کسی از آن پیاده می‌شود.
🔹ناگفته نماند که بازگشت یا مهاجرتِ هر هنرمند، موضوعی شخصی است و هدف از این نوشتار، نادیده گرفتن هنرمندان یا رنج‌های آن‌ها در غربت نیست. اما اگر گمان کرده‌اند با بازگشت هنرمندان، شادمانی به زندگی مردم بازمی‌گردد و دردی از فقر و گرفتاری‌های معیشتی دوا می‌شود، سخت در اشتباهند؛ چرا که این کار به قول معروف «بخیه به آب‌دوغ زدن» است.
🔹آقایان دولت، مجلس و دستگاه قضا؛ شما که دستتان می‌رسد، برای رفع مشکلات این مردم -که به گواه سال‌ها تجربه، بهترین مردم دنیا هستند- تدبیر کنید. بدانید که حال ناخوش و ساز ناکوک زندگیِ این مردم، با سازِ بیژن‌ها کوک نخواهد شد.
نیوز الیگودرز
ارسال دیدگاه